Now playing

nea

Έξι καλλιτέχνες μας μιλούν για το αγαπημένο τους τραγούδι από τον Bob Dylan

By Δημοσιευμένο Μαΐου 24, 2019

Σαν σήμερα, το 1941 γεννιέται ο Ρόμπερτ Άλεν Ζίμερμαν, κατά κόσμον Bob Dylan, Aμερικανός τραγουδιστής και συνθέτης ή αλλιώς θρύλος με πόδια.

Με αφορμή αυτή την ημέρα, η οποία ομολογουμένως είναι από τις πιο σπουδαίες ημέρες για τη μουσική, ζητήσαμε από έξι καλλιτέχνες να μας μιλήσουν για ένα αγαπημένο τους τραγούδι από τον Bob Dylan.

Η απόφαση δύσκολη αλλά ας μιλήσουν οι ίδιοι!

Ορέσης Ντάντος

"Αll i really want to do"

"I ain't lookin' to compete with you
Beat or cheat or mistreat you
Simplify you, classify you
Deny, defy or crucify you
All I really want to do
Is, baby, be friends with you
No, and I ain't lookin' to fight with you
Frighten you or uptighten you
Drag you down or drain you down
Chain you down or bring you down
All I really want to do
Is, baby, be friends with you
I ain't lookin' to block you up
Shock or knock or lock you up
Analyze you, categorize you
Finalize you or advertise you
All I really want to do
Is, baby, be friends with you
I don't want to straight-face you
Race or chase you, track or trace you
Or disgrace you or displace you
Or define you or confine you
All I really want to do
Is, baby, be friends with you
I don't want to meet your kin
Make you spin or do you in
Or select you or dissect you
Or inspect you or reject you
All I really want to do
Is, baby, be friends with you
I don't want to fake you out
Take or shake or forsake you out
I ain't lookin' for you to feel like me
See like me or be like me
All I really want to do
Is, baby, be friends with you"


Τραγούδι του 1964 από το δίσκο "Another side of Bob Dylan" που σηματοδοτεί, στην πραγματικότητα, την αρχή της προσωπικής πορείας του. Βασισμένος στις folk καταβολές του φτιάχνει ένα γοητευτικά απλό (φυσαρμόνικα, ακουστική) τραγούδι με παιδικής αφοπλιστικότητας κι αθωότητας στίχους σχετικά με την ειλικρίνεια και την ανιδιοτέλεια των σχέσεων. Για μένα είναι κάτι σαν τις 10 εντολές των σχέσεων. Όλα όσα δεν πρέπει να κάνεις όταν αγαπάς κάποιον σε έξι στροφές. Με ομοιοκαταληξίες που σπάνε κόκκαλα, χρησιμοποιώντας τις πιο απλές εκφράσεις φτάνει στην τελευταία στροφή στη σημαντικότερη διακήρυξη ανοχής στη διαφορετικότητα και αποδοχή του Άλλου.

«Δεν περιμένω να νιώθεις σαν κι εμένα, να βλέπεις σαν εμένα ή να ‘σαι σαν εμένα. Το μόνο που πραγματικά θέλω είναι να ‘μαι φίλος σου».

Αναμφισβήτητο highlight του τραγουδιού το γέλιο του Dylan στο 3:41. Όσες φορές και να το ακούσω νιώθω την ίδια ζεστασιά και ειλικρίνεια αυτού του απίστευτου τύπου."

Ηλίας Βαμβακούσης

"One More Cup of Coffee"

"Ένα από τα πρώτα τραγούδια που αγάπησα του Bob Dylan ήταν το "One more cup of coffee" και ουσιαστικά ήταν ένα από τα τραγούδια που μου άλλαξαν τη ζωή και εξακολουθεί ακόμα να με συγκινεί τόσο για την ιστορία του, όσο και για προσωπικούς λόγους.

Το τραγούδι αυτό έχει ένα όραμα για μία όχι αρμονική ζωή, για μία ζωή έξω από τον κανόνα και όπως υπογράμμισε ο ίδιος ο Dylan, είναι προσανατολισμένο προς τους Ρομά.

Ο στίχος :

"Ποτέ δεν έμαθες να διαβάζεις ή να γράφεις
Δεν έχεις βιβλία πάνω στο ράφι σου.
Αλλά η ευχαρίστησή σου δεν έχει όρια
Και η φωνή σου είναι σαν μιας ικτερίδας".

Αναφέρεται στον αναλφαβητισμό των Ρομά αλλά και η αίσθηση της ελευθερίας και τις εκφράσεις μέσα από το τραγούδι.

Το καταλαβαίνουμε όμως και μουσικά ακούγοντας τη μελωδία του βιολιού σε σχέση με την αρμονική αλυσίδα (λα,σολ, φα,μι) που ξεφεύγει από την κλασική Blues και Country φόρμα.

Υπάρχουν πολλά σχόλια που υποδηλώνουν ότι το τραγούδι σχετίζεται με τον χωρισμό του Dylan με την πρώην σύζυγό του, ιδίως επειδή κατά τη διάρκεια του έτους ο Dylan έγραψε επίσης τη Sara. Αυτό φυσικά μπορεί να είναι αλήθεια, αλλά πραγματικά αυτό είναι και το ωραίο με ένα τραγούδι. Να χρησιμοποιεί μία ιστορία για να την νιώθει ο καθένας μας με τον τρόπο που θέλει.

“Η καρδιά σου είναι σαν τον ωκεανό
Μυστηριώδης και σκοτεινή”
Η αίσθηση της μυστικότητας και του μυστηρίου της κουλτούρας των Ρομά.
Μπορεί να χρησιμοποιεί αυτόν τον στίχο για να αναφερθεί σε μια άγνωστη, απομακρυσμένη γυναίκα. Μια ενδιαφέρουσα εμπειρία για ένα απόγευμα, για ένα καφέ, όχι όμως σε αγάπη ζωής.

"Άλλο ένα φλιτζάνι καφέ για το δρόμο
Άλλο ένα φλιτζάνι καφέ πριν φύγω
Κάτω στο λιβάδι ."

Είναι όμως έντονη η αίσθηση του αποχωρισμού όχι ως κάτι αδιάφορο. Η αναβολή του για ένα ακόμα φλιτζάνι καφέ. Ποιός ξέρει πόσους καφέδες αντέχει κάποιος για λίγο ακόμα χρόνο με ένα αγαπημένο πρόσωπο. Ποιός ξέρει αν τελικά έρθει ο αποχωρισμός ή η φυγή αφού και ο στίχος δηλώνει μόνο την πρόθεση.

Εξάλλου όταν φεύγει κάποιος το κάνει για να ανακαλύψει ένα καινούργιο όραμα για ζωή με τους δικούς του κανόνες.

Η προσωπική αίσθηση που μου αφήνει αυτό το τραγούδι ταυτίζεται με την φυγή μου απο μια ζωή που δεν θα μου άρεσε, για να κάνω τελικά αυτό που αγαπάω. Μου στρέφει το κεφάλι στον δρόμο προς το "λιβάδι πιο κάτω" όπου δεν θα μάθω τι κρύβει αν δεν πάω. Κάτι σαν τη φιλοσοφία των Ρομά στο ταξίδι τους. Με συγκινεί όμως αφάνταστα και η αίσθηση ότι κάποια στιγμή πίνεις τον τελευταίο σου καφέ με κάποιο πρόσωπο. Του ή της μιλάς, αγγίζεις, κοιτάς πολλές φορές χωρίς να γνωρίζεις ότι αυτή θα είναι η τελευταία φορά. Για αυτό και η ευχαρίστηση δεν πρέπει να έχει όρια μαζί του/της. Γιατί όταν η ευχαρίστηση δεν να έχει όρια τότε η φωνή σου είναι σαν τις ικτερίδας η καρδιά σου είναι σαν τον ωκεανό μυστηριώδης και σκοτεινή.

..."But your pleasure knows no limits
And your voice is like a meadowlark
Your heart is like the ocean
Mysterious and dark"".

Κατερίνα Μακαβού

"Masters of war"

"Όλα όσα αγαπώ πάνω στο θέμα τραγουδοποιία, ξεκινάνε από τον Bob Dylan. Μια κιθάρα και μια φωνή να σου λένε την ιστορία, χωρίς φτιασίδια, χωρίς πολλές φορές την χρήση άλλων οργάνων, τα οποία να "κλέβουν" από το ίδιο το τραγούδι.

Οι στίχοι του σαν ένα ορμητικό ποτάμι που περνάει μεσα από τα ψηλότερα και τα πιο σοφά δέντρα του δάσους. Είναι πολλά τραγούδια του που αγαπώ, αλλά βασικά πιο πολύ αγαπώ τον ίδιο γιατί αυτός είναι πάνω και από τα ίδια του τα τραγούδια.

Διαλέγω το "Masters of war" από το album " The freewheelin' Bob Dylan" του 1963, για τη δύναμη του τραγουδιού , για την καθαρότητα των στίχων και για το επαναλαμβανόμενο μουσικό μοτίβο ( βασισμένο πάνω στο παραδοσιακό τραγούδι 'Nottamun town'), που σου τρυπάει την καρδιά!"

Rous

"Wedding Song"

"Ήταν νομίζω κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’80, και ήμουν στημένος με την οικογένεια μπροστά στην τηλεόραση. Ήταν μια στιγμή που μέσα στην οθόνη, ένας ημίγυμνος άνδρας σωριαζόταν νεκρός στο σκοτάδι, και μια σιωπή πλημμύρισε τη σκηνή. Και έπειτα έσκασε η πρώτη νότα μιας ακουστικής κιθαρας. Ήταν το "Wedding Song" του Μπομπ Ντύλαν. Δεν είμαι σίγουρος αν τότε ήξερα τι ήταν αυτό που εβλεπα, όμως ήμουν βέβαιος οτι καταλάβαινα τι άκουγα. Και αυτό όχι επειδή είχα προλάβει να εντρυφήσω στο έργο του σπουδαίου τροβαδούρου, αλλά ένας ναυτικός, συνάδελφος του πατέρα μου, όταν ερχόταν στο σπίτι με φώναζε συνέχεια «Μπομπ» επειδή είχα σγουρά μαλλιά. Κι εκείνος και ο πατέρας μου τον είχαν θεό. Το Wedding Song λοιπόν... Ένα τραγούδι φαινομενικά λιτό, με μια κιθάρα και μια φωνή, και ταυτόχρονα τόσο γεμάτο απο συναίσθημα και νόημα, που νόμιζες οτι η τηλεόραση μη μπορώντας να αντέξει όλη αυτή τη συμπυκνωμένη ενέργεια, θα έκανε μπαμ.

Χρόνια αργότερα σε μια αυτοβιογραφία του Ντύλαν, διάβασα οτι ο ίδιος πίστευε πως για να φτιάξει κανείς εναν δυνατό στίχο θα πρέπει να συμπυκνώσει όσο περισσότερο νόημα μπορεί σε όσο το δυνατόν λιγότερες λέξεις. Ο ορισμός αυτού για εμένα, είναι το Wedding Song, ακόμα κι αν ομολογουμένως εχει γράψει πολύ σημαντικότερα.

Λένε οτι τα τραγούδια σε βρίσκουν εκεί που κάθεσαι. Το πιστεύω. Όσο κι αν θες να ψάξεις, να ξεψειρίσεις, να εξορύξεις μικρά διαμάντια, παλιά ή νέα, θα υπάρχουν πάντα εκείνα τα τραγούδια που θα σε «πετυχαίνουν» απο μόνα τους, στο σωστό μέρος, τη σωστή στιγμή, χωρίς να το περιμένεις, χωρίς να είσαι έτοιμος. Τέτοια τραγούδια έφτιαχνε ο Μπομπ Ντύλαν."

Δήμητρα Μαστορίδου

"Blowin' in the Wind"

"1963.

Η Αμερική διανύει την περίοδο του Ψυχρού πολέμου, αφήνοντας πίσω της τον πόλεμο της Κορέας και έχοντας ήδη εμπλακεί σε εκείνοντου Βιετνάμ.

Ο Bob Dylan είναι μόλις 22 ετών και κυκλοφορεί το "The Freewheelin' Bob Dylan". Είναι ο 2ο δίσκος του που στα αυλάκια βινυλίου του τρέχει το "Blowin' in the Wind".

Το κοινό υποδέχεται θερμά το τραγούδι και το αντιπολεμικό μήνυμά του. Ο Dylan αποκτά έτσι την ευκαιρία να συστηθεί σε ένα ευρύτερο ακροατήριο από αυτό της folk σκηνής και δίνει συναυλίες σε διάφορες πόλεις ξεπερνώντας τα όρια της Νέας Υόρκης.

Μια λαμπρή καριέρα ξεκινά.

Αυτά για την ιστορία.

Σήμερα το "Blowin' in the Wind" αποδεδειγμένα έχει κερδίσει στην αναμέτρηση με το χρόνο. Θεωρείται πια κλασικό. Είναι από τα πρώτα τραγούδια που μαθαίνουν οι έφηβοι στην κιθάρα και από τα βασικά στο ρεπερτόριο κάθε επίδοξου νέου καλλιτέχνη. Τι είναι αυτό που έχει το "Blowin' in the Wind" και κατάφερε να βγει από το στενό πλαίσιο της εντοπιότητας και του αντιπολεμικού χαρακτήρα του;

Στιχουργικά τα κουπλέ του τραγουδιού είναι μια σειρά από ερωτήματα που εναποθέτουν όλες τους τις ελπίδες στο ρεφραίν και η ανταπόκριση που παίρνουν είναι :

"The answer, my friend, is blowin' in the wind

 The answer is blowin' in the wind"

Το θαυμάσιο σε αυτό το τραγούδι είναι η αμφισημία του ρεφραίν: Τα ερωτήματα μοιάζουν ρητορικά, δηλαδή δεν περιμένουν απάντηση γιατί η απάντηση είναι αυτονόητη (ή και περιττή) ή δεν έχουν απάντηση γιατί είναι αδύνατο να βρεθεί μία. Όλα υπάρχουν και τίποτα δεν υπάρχει. Όλα είναι σημαντικά και ασήμαντα μαζί. Η αξία ίσως να μην είναι στην απάντηση, αλλά στον άνεμο, που κάποιες φορές φέρνει την απάντηση και κάποιες άλλες εξανεμίζει το ίδιο το ερώτημα. Ο Dylan, παρά το νεαρό της ηλικίας του, κατάφερε να αποτυπώσει σε μία φράση όλο τον πόνο και την ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης.

Σε μια εποχή που η ανθρωπότητα έχει βαλθεί να ελέγξει τα πάντα, το "Blowin' in the Wind" μάς αθωώνει και μας καταδικάζει. Είναι ευχή και κατάρα μαζί".

Άγγελος Αϊβάζης / Pelion Rivers

"The Times They are A-Changin'"

"Οι γιοί και οι κόρες σας είναι πέρα από τις προσταγές σας".

Μια φράση - για πολλούς - προφητική από το κομμάτι "The Times They are A-Changin'" του Bob Dylan. Με το κομμάτι αυτό συνήθιζε να ανοίγει τις ζωντανές του εμφανίσεις, στο πρώτο μισό της δεκαετίας του '60, μιας δεκαετίας ορόσημο για τις κοινωνικές εξελίξεις.

Ένα κομμάτι που πέρα από την πολιτική του χροιά σηματοδοτεί πολλές φορές την έναρξη μιας νέας φάσης στη ζωή μου, υπενθυμίζοντας πως η ζωή είναι μια μάχη γεμάτη προκλήσεις για να κατακτήσεις.

Προφητικός όπως αποδείχτηκε, μας χαρίζει ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια του".



ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΣΑΡΑΝΤΑΠΟΡΟΥ 34 editor@acappellawebradio.com
ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ, ΑΘΗΝΑ 12134
ΕΛΛΑΔΑ
210 5766 778
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
acappellawebradio.com

ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΕΙΤΕ

X

Acappellawebradio.com

Απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, «μεταφόρτωση» (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο