Επιτέλους μια συνύπαρξη στην οποία χαλαρώνεις, πίνεις και γελάς. Ανάμεσα σε όοοοοοοοοοολες τις άλλες παραστάσεις που κυκλοφορούν εκεί έξω νιώθεις μέρος του συνόλου. Τώρα αν είναι καλό αυτό δε γνωρίζω.

Το πρόγραμμα άνοιξε ο Βαγγέλης Χατζηγιάννης, ο ξάδελφος του Μιχάλη. ΟΧΙ. Ο Χάτζη των Χατζηφραγκέτα. Με το δικό του τρόπο όπως πάντα, παρέα με τους έτερους Χατζηφραγκέτα, έβαλαν το κοινό στο κλίμα, ασχέτως αν πολλοί που τον άκουγαν απ'έξω, ρωτούσαν αν "Εδώ τραγουδάει η Μαρίζα Ρίζου;".

Το ένα έφερε το άλλο, και στη σκηνή βρέθηκαν αυτά τα αγόρια, να τραγουδάνε για κρίσεις πανικού, για ψυχολογικά, για τσούκου τσούκου για σκύλους για μια Κική... γενικά σου φτιάχνουν το βράδυ με τραγούδια που σου θα μπορούσαν άνετα να σου καταστρέψουν τη ζωή! Εν ολίγοις καινούργια κομμάτια ακούσαμε, παλιά ακούσαμε, τα προσωπικά τους ακούσαμε, τα προβλήματά τους επίσης, και όλα αυτά μαζί, αποτέλεσαν τα στοιχεία που έφτιαξαν μια από τις καλύτερες παραστάσεις του έτους, του αιώνα ολόκληρου βρε αδερφέ.

Η καλύτερη στιγμή της παράστασης ήταν... ε δε θα σας πούμε. Να πάτε να τους δείτε απόψε. Είναι εγγύηση τα αγόρια, εκτός από "φάση". Και το 2018 στην Ελλάδα, δεν εγγυάσαι και εύκολα για κάτι.