Η Πλατεία Νερού, έγινε sold out το περασμένο Σάββατο, και η μισή Αττική βρέθηκε στο Φάληρο, για το ραντεβού του καλοκαιριού. Πρώτος στη σκηνή, ανέβηκε ο Πέτρος Μάλαμας. Ένας από τους πιο ιδιαίτερους σύγχρονους καλλιτέχνες, άνοιξε αυτή τη συλλεκτική βραδιά με τραγούδια από την προσωπική του δισκογραφία. Ένας καλλιτέχνης με τη δική του προσωπική ταυτότητα στο χώρο, έβαλε στο κλίμα το κοινό, ενώ ο ήλιος έπεφτε δίπλα στη θάλασσα, και λίγη ώρα μετά, ο κόσμος έμεινε "Με στόμα που γελά".

Σχεδόν 4 ώρες γεμάτες με αγαπημένη μουσική, αγαπημένα πρόσωπα, αγαπημένα λόγια. Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, ή αλλιώς, ο Θανάσης, και ο Σωράτης Μάλαμας, η αλλιώς, ο Σωκράτης, παρουσίασαν στο κοινό της Αθήνας, ζωντανά, για πρώτη φορά τα τραγούδια από την κοινή τους δισκογραφική δουλειά "Με στόμα που γελά", αλλά και άλλα παλαιότερα, τα οποία ανήκουν στην κατηγορία "Σταθερές αξίες".  "San Michele",  ο μάντης "Τειρεσίας", η "Αγρύπνια", η "Τράτα", τα "Παξιμάδια", η "Ηλιόπετρα", και η "Παλιά Πληγή" ήταν ανάμεσα στα τραγούδια που κατέλκυσαν το χώρο, και ένωσαν πολλές χιλιάδες κόσμου που βρέθηκαν εκεί.

Στα πολύ θετικά στοιχεία της βραδιάς, ανήκει η παρουσία της Ιουλίας Καραπατάκη, ενός νεαρού κοριτσιού, με πάθος για αυτό που κάνει, που προσέφερε πολλές ωραίες ερμηνείες όπως αυτή της "Φεϊρούζ". Εκείνη τη μέρα αποφάσισα πως αν ανοίξω ποτέ κάποιο ουζερί, η Ιουλία θα τραγουδάει ρεμπέτικο και λαϊκό (και θα έχει ωραίους μεζέδες, τσίπουρο και ούζο). Μια γυναικεία παρουσία στο χώρο του τραγουδιού, η οποία ευτυχώς ξεφεύγει από τους πιο "mainstream" ας το πούμε, δρόμους, και μοιράζεται τη χαρά της και τις αλήθειες της από τη σκηνή, με το κοινό της.

Για να μην τα πούμε και όλα, όσοι θέλετε να τους απολαύσετε, έχετε μια ακόμη ευκαιρία, την Παρασκεύη 15 Ιουνίου, στην Πλατεία Νερού.

 Αν τους χάσετε, αναζητήστε τους μετά κάπου στην Ελλάδα. Δε θα χάσετε.