Ας ξεκινήσουμε από το πόσος κόσμος είχε φτάσει από νωρίς, για να παραδώσει τις σακούλες του, στις οποίες είχε συλλέξει τρόφιμα. Στο χώρο υπήρχαν εθελοντές της κοινωνικής κουζίνας "Ο Άλλος Άνθρωπος" όπου συνέλεγαν τις σακούλες, για να τις μεταφέρουν σε όσους έχουν ανάγκη αυτούς τους τρομακτικούς καιρούς που διανύουμε.

Κάποια στιγμή λοιπόν, έφτασε και η ώρα που όλοι περιμέναμε. Ο Γιάννης και η μπάντα του ανέβηκαν στη σκηνή, για να προσθέσουν άλλη μια μοναδική συναυλία στις εμπειρίες μας. "Έλα πάρε με", "Αγρίμια κι αγριμάκια μου", "Χειμωνανθός", "Του λασιθιού η στράτα", "Της λήθης το πηγάδι", και το "Τριανταφυλλάκι", είναι μερικά από τα τραγούδια που γέμισαν το Θέατρο ζωή, και ένωσαν πολλές χιλιάδες φωνές, μέσα στη νύχτα.

Δίπλα του και δίπλα μας, πάντα ο Κωσταντής Πιστιόλης, με τα 3.569 πνευστά του, με τον μοναδικό του αέρα, την ιδιαίτερη παρουσία του επί σκηνής αλλά και τις ερμηνείες του στο "Πες μας χάρε" και το "Ζαλίζομαι", για να προσθέσουν στη βραδιά τη σφραγίδα της διαφορετικότητας και της απλότητας παράλληλα.

Εκτός από τον Κωσταντή, ο Λευτέρης Ανδριώτης στη λύρα, ο Μιχάλης Καλκάνης στο κοντραμπάσο, ο Πάνος Τόλιος και ο Βασίλης Μπαχαρίδης στα κρουστά, ο Θανάσης Τζίνγκοβιτς στην ηλεκτρική κιθάρα και ο Mark Nieuwenhuis στην τρομπέτα συνέβαλαν με το πάθος τους στη δημιουργία μιας βραδιάς, άξιας να παρακολουθήσει κανείς άλλες 2 φορές.

Όσοι δεν πήγατε χθες και προχθές, μπορείτε να πάτε σήμερα. Μην πείτε ότι δε σας το είπαμε. Αξίζει διπλά μόνο και μόνο για να προσφέρετε στην κοινωνική κουζίνα "Ο Άλλος Άνθρωπος".

Υ.Γ: Ο καλός κύριος ακαπέλας, σας αφιερώνει το παρακάτω: