Ο λόγος εν προκειμένω για την Ελευθερία Αρβανιτάκη, η οποία πριν λίγες μέρες εμφανίστηκε σε ένα από τα πιο όμορφα μέρη του χάρτη, στη Μυτιλήνη, και μάλιστα στο Κάστρο.

Λίγο η απλή της παρουσία στη σκηνή, λίγο το κλίμα του νησιού, λίγο το φόντο του Κάστρου, έκαναν την εμφάνισή της αυτή υπέροχη. Πάντα γλυκιά και επικοινωνιακή, χωρίς υπερβολές μα με μια φωνή που σε καθηλώνει, η Ελευθερία Αρβανιτάκη, σύστησε τα νέα της κομμάτια στο κοινό της, όπως το "Την ίδια στιγμή να ζούμε" και το "Μακριά απ'την τρικυμία", αλλά σιγοτραγούδησε με μικρούς και μεγάλους παλιά και αγαπημένα της τραγούδια, όπως το "Με το ίδιο μακό", το "Δε μιλώ για μια νύχτα εγώ" και άλλα.

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον να παρατηρεί κάποιος το πώς αντιδρά το κοινό στην Αθήνα, και πώς στην επαρχία. Μπορεί εδώ στην πόλη έχουμε τους καλλιτέχνες πιο "εύκαιρους", μα το κοινό της επαρχίας, αρκετές φορές, απολαμβάνει αυτό που ακούει, χωρίς περιττές αντιδράσεις, χωρίς να αποσπάται η προσοχή του - εκτός από αυτά τα καταραμένα τα κινητά τηλέφωνα που δε μας αφήνουν να ζήσουμε τη στιγμή. Μεγάλο θέμα που δε θα αναπτύξουμε εδώ.

Όπως και να έχουν τα πράγματα, η παράσταση της Ελευθερίας Αρβαβνιτάκη στη Μυτιλήνη, παρέα με τους ταλαντούχους μουσικούς της, έφεραν μια νότα αισιοδοξίας και χαράς στο νησί, στους ανθρώπους, μα και στα νεαρά παιδιά που έχουν όλο το μέλλον μπροστά τους. Είναι από τους λίγους καλλιτέχνες που σχεδόν όλα της τα τραγούδια αρέσουν στο κοινό, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Δε το λες και λίγο.

Αν την πετύχετε φέτος στις διακοπές σας, να πάτε να την απολαύσετε. Όχι τόσο για τη φωνή της-αυτή είναι δεδομένη- μα για το όμορφο κλίμα που δημιουργεί παρέα με τους μουσικούς της, και την απλή και ειλικρινή επαφή που αναπτύσσει με το κοινό της.